Toen ik 5 jaar oud was reed ik al zonder zadel en zonder angst, een onbezorgde tijd waar ik wel eens naar terug verlang. Op m'n negende kreeg ik m'n eerste pony en toen m'n benen te lang werden later nog een tweede. Mijn grote liefde kwam toen ik 16 was, een KWPN'er, Vince genaamd. We zijn samen opgegroeid en ik heb 22 jaar van hem mogen genieten. Het laatste jaar werd hij erg ziek. Hij ontwikkelde allerlei problemen, insuline resistentie en Cushing's. Op 28 jarige leeftijd heb ik hem moeten laten inslapen.

Toen Vince ziek werd ben ik me in de gezondheid van paarden gaan verdiepen. Het erge was dat ik erachter kwam dat ik had bijgedragen aan z'n ziektebeeld. Je denk het goed te doen door biks en kuil te voeren, af en toe een slobber met melasse...maar nu zie ik in dat het grootste deel van de commerciele voeders eigenlijk gewoon troep is, met veel te veel zetmeel en suikers. En kuilvoer is eigenlijk niet geschikt voor paarden, het wordt niet goed verteerd, gaat lopen gisten in het darmkanaal met allerlei problemen tot gevolg. Dan heb je nog de ijzers die we onder paarden hun voeten slaan, die de doorbloeding beperken en dan moet er ook nog een stuk ijzer in de mond. Dingen die ik zelf jarenlang deed omdat ik niet beter wist en omdat ik geen idee had welke schade het aanrichtte.

Mijn missie is nu om samen met eigenaren het welzijn van paarden te verbeteren. Cranio sacraal therapie geeft mij de mogelijkheid om de gezondheid van het paard te verbeteren en een genezings proces in gang te zetten. De eigenaar moet de rest doen, daarin spelen gezonde voeding en omgeving een cruciale rol.

Ik ben nu gecertificeerd als Cranio Sacraal therapeut voor paarden met een specialisatie in het kaakgewricht (en de effecten ervan op de rest van het lichaam). Mijn opleiding doe ik bij Maureen Rogers, een pionier op het gebied van Cranio Sacraal therapie voor paarden.

Joey Philips 2010